نامه امام صادق (ع) به شیعیان
344 بازدید
تاریخ ارائه : 1/10/2015 9:41:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

ولادت با سعادت رسول خدا (ص) و امام صادق (ع) مبارک.

امام صادق (ع) در نامه ای به گروهی از شیعیان خود سفارشات اخلاقی بسیار زیبایی را مطرح فرموده اند که ترجمه آن نامه از کتاب تحف العقول به همه پویندگان راه آن امام همام تقدیم می گردد.

نامه آن حضرت به جمعى از شيعيان و اصحاب‏

اما بعد، از پروردگارتان «عافيت» خواهيد، آرامش، وقار طمأنينه و حيا را از دست ندهيد، از آنچه شايستگانتان دورى جستند كناره گيريد، با اهل باطل روشى نيكو پيش گيريد، بدرفتاريها را تحمل كنيد، از كشمكشهاى طولانى بپرهيزيد، چون با مردم همنشينى و معاشرت و يا (احيانا) در گفتار منازعه كنيد به آيين تقيه رفتار كنيد، چه شما از نشست و برخاست، معاشرت و درگيرى با آنها به روش مخفى‏كارى كه خدا دستور داده ناگزيريد، و چون بدين وضع با آنها روبرو شويد بناچار شما را خواهند آزرد و در چهره‏تان آثار انكار مى‏بينند، و اگر حمايت خداوندى نبود به شما حمله ميكردند و آن دشمنيها و كينه‏ها كه در سينه دارند از آنچه آشكار مى‏كنند افزونتر است، انجمنهاى شما و آنها يكى است.
اگر خداوند بنده‏اى را در اصل خلقت مؤمن آفريند، نميرد تا شر را در نظرش ناپسند كند، و از او دورش سازد، و هر كه را از بد متنفر و دور گرداند از كبر و بزرگى نگه دارد، تا نرمخوى و خوش اخلاق و گشاده‏روى گردد، وقار و آرامش و افتادگى اسلام در او پديد آيد، از حرامهاى خدا بپرهيزد و از غضبش كناره گيرد، و خدا دوستى و خوشرفتارى با خلق، و ترك جدائى از مردم و دشمنى با آنها را نصيبش فرمايد، چنان كه ديگر بكلى از خصومت و اهلش كناره گيرد. و اگر بنده‏اى در اصل خلقت كافر باشد نميرد تا وقتى كه شر را دوست دارد و بدان نزديك شود، آنگاه به تكبر و بزرگى مبتلا گردد، سنگدل، بد اخلاق، ترشرو، بدزبان و بى‏حيا شود، خداوند پرده او را بدرد، مرتكب حرامها شود و هيچ گاه دست از حرام نكشد، گنهكار گردد، و طاعت و اهل طاعت را دشمن دارد، چقدر حال مؤمن و كافر از هم دور است؟ از خدا عافيت طلبيد، و لا حول و لا قوة الا باللَّه. 

زياد دعا كنيد، خدا آن بنده كه او را بخواند دوست دارد، به بندگان مؤمن وعده اجابت داده، در قيامت دعاى آنان را عملى قرار دهد كه نعمتشان را بيفزايد. تا توانيد در هر ساعت شب و روز بسيار ياد خدا كنيد، كه خدا دستور داده زياد به يادش باشيد، و مؤمنى را كه يادش كند فراموش نفرمايد، هيچ بنده‏ مؤمنى خدا را ياد نكند جز اينكه خدايش به خير ياد كند.
خداوند در قرآن به مؤمنان دستور داده، بر همه نمازها و بويژه نماز «ميانگين» (كه به تفسيرى نماز ظهر است) مراقبت كنيد، و به اطاعت خدا قيام نمائيد، مستمندان مسلمان را دوست بداريد، كه هر كه آنان را تحقير كند و به آنها بزرگى فروشد از دين خدا منحرف شده، و خدا زبونش سازد و بر او غضب كند، پدر ما پيغمبر (ص) فرمود:
پروردگارم به من دستور داده: مستمندان را دوست بدارم، بدانيد هر كه مسلمانى را تحقير كند خداوند گرفتار غضب و اهانتش نمايد چنان كه مردم به بدترين وجه دشمنش دارند، پس در باره برادران مسلمان، خدا را در نظر گيريد كه حق آنها بر شما محبت و دوستى است، زيرا خداوند پيغمبرش را به دوستى آنان مأمور كرده، و هر كه محبت آنها را كه خدا واجب كرده به دل نداشته باشد از فرمان خدا و رسول سر پيچيده، و هر كه از فرمان آنها سر پيچد و به اين حال بميرد، گمراه مرده.

از بزرگى و كبر بپرهيزيد كه عظمت رداى خداوند است و آن كه با او بر سر ردايش ستيزه كند خدايش در هم شكند، و در قيامت ذليل سازد.

مبادا به يك ديگر تجاوز كنيد، اين خوى صالحان نيست، هر كه ستم كند خدا ستمش را به او باز گرداند، و ستمديده را (عليه ستمگر) يارى كند، و آن كه خدايش ياور باشد غالب شود و از پيروزى الهى برخوردار گردد.

مبادا بر يك ديگر رشگ بريد كه حسد ريشه كفر است.

مبادا در ظلم به مسلمانى همدست شويد كه اگر نفرينش مستجاب شود، پدر ما پيغمبر (ص) فرمود نفرين مسلمان مظلوم مستجاب است.

 مبادا نفس شما به چيزى كه خدا حرام كرده حريص شود، كه هر كس در اين جهان حرام او را هتك كند، خدا بين او و بهشت و نعمت و لذت و عزت جاودانه و بى ‏پايانش حائل شود.

منبع:

تحف العقول / ترجمه جنتى، ص: 503